‘Hungry Planet: what the world eats’ is een indrukwekkend boek van fotojournalist Peter Menzel en schrijfster Faith d’Aluisio over wat doorsnee gezinnen over de hele wereld eten. Samen reisden ze naar 24 landen en bezochten ze 30 verschillende families die allemaal op de foto werden vastgelegd met alle producten die ze in een week consumeren.
Je gaat van Bhutan naar Bosnië en van Mexico naar Mongolie. Bij de foto’s horen de verhalen over het dagelijks leven van de families en een favoriet recept, zowel van het Amerikaanse gezin als van de gevluchte familie uit Darfur. De verschillen zijn op de foto’s al schrijnend duidelijk, maar de bijgeleverde statistieken over levensverwachting, percentages overgewicht en aantallen fastfood restaurants spreken ook voor zich.
In het boek staan ook een aantal essays met titels als ‘Diabesity’ (samentrekking van diabetes en obesity) gericht op de met sneltreinvaart naderende ramp van veel te veel te dikke mensen, met Amerika als het episch centrum.
Francine Kaufman: “They are the victims of a society that does not seem to care, of an economic structure that makes it cheaper to eat fries than fruit, of the food industrie and the mass media luring them to consume what they shouldn’t.” Misschien hebben deze mensen iets aan de levenswijsheid van de zeer oud wordende mensen op Okinamwa, Japan. ‘Hara Hachi bu’ betekent ‘eet tot je 80 procent vol bent. Ik denk dat het mensen al aardig op weg zou helpen om te luisteren naar de signalen van hun lichaam en niet stelselmatig te overeten. Oftewel: Eet je bord eens een keer niet leeg! Food for thought…
